مادر غياث الدين بزنى ستذه بود . او را نوازش كرد . چون لشكر كرمان سلطان غياث [ الدين ] را ديدند ميل با او كردند . براق انديشه كرد . روزى سلطان را بسراى خود خواند . غلامان را فرمود كه بكشند . مادرش خود را بر سرش انداخت . « 1 » او را نيز كشتند . خبر بسلطان جلال الدين رسيد . از سر غضب لشكر جمع كرد . بتعجيل چنان مىرفت كه در هر منزل هزار كس مىماند . براق حاجب گريخت . نزد جنكزخان [ چنگيزخان ] رفت گفت پنجاه هزار مرد عزم [ عازم ] گرديده هزار برسيد باقى در راه ماند . عظيم خلوت است . جنكزخان [ چنگيزخان ] كينه در دل داشت . زيرا در مصاف اول كه در بلخ شد پسرش كه بزرگين بوذ ، اوكتاى نام آنجا كشته بود . در جنگ دوم اورطاى را ، در جنگ سوّم منگو ملوتاى دو پسرش كشته « 2 » بود ، اندر آن بيست و چهار مصاف . [ گ 15 ب ] كه در ميان ايشآن شذه ، ظفر خوارزمشاه را بوذ چون براق

--> اندازه‌اى مكرم و محترم شد كه غياث الدين در موقع حركت به عزم تسخير عراق او را از جانب خود بر كرمان حاكم كرد و براق قلعهء گواشير را تسخير كرده و محل اقامت خود قرار داد . جلال الدين هم هنگامى كه از هند برگشت ، براق حاجب از در اطاعت او درآمد . وى با وجود اينكه خيانت و دورويى او را مىدانست از گرفتن و استخلاص كرمان صرفنظر كرد و به شيراز رفت . وقتى كه غياث الدين به كرمان بازگشت ، براق در ظاهر از او اطاعت مىكرد ولى در حقيقت خود را مسلط بر او مىدانست و به توهين غياث الدين مىپرداخت و مادر وى را به زنى گرفت . جمعى از اقرباى براق حاجب مخالف او شدند و خواستند با سلطان غياث الدين متفق شوند و براق را هلاك كنند . اين خبر به سمع براق رسيد خويشان خود را كشت و سلطان غياث الدين را در خفيه خفه كرد و مادرش نيز از درد او خود را خفه كرد و اين واقعه بنا به روايت بندارى در سال 629 ه . ق و به قول عباس اقبال در سال 625 ه . ق بود . وى از اين تاريخ در كرمان به كلى مستقل گشت و چون از چنگيزيان اطاعت مىكرد او و فرزندانش قريب 83 سال ( از 619 تا 703 ه . ق ) در كرمان سلطنت نمودند و اين سلسله را قراختائيان كرمان يا به مناسبت لقب براق سلسلهء قتلع خانى مىگويند . براق در سال 632 ه . ق درگذشت . اقبال ، تاريخ مغول ، انتشارات امير كبير ، چاپ 5 ، سال 1364 ، صص 115 - 112 . ( 1 ) . اصل : افتاد . ( 2 ) . متن چنين است ، اما ظاهرا مؤلف دور از جريان بوده و به مسائل تاريخى اين دوره احاطه نداشته است . آنكه كشته شده از خويشان چنگيز مىباشد . براساس منابع ديگر پسران چنگيز چهار تن آمده‌اند بدين شرح ، جوجى ، جغتاى ، اوكتاى و تولى . همان .